Article

77183

-Kamerling, Ty niesiesz sztandar i masz być cały czas koło mnie. Jasne? - Rzekł Kerle gdy zbliżali się do ukrytego wyjścia.
- Tak jest.
Kerle podnosił drewnianą klapę. Wejście było stromę i ciemne. Ze środka wydostawał się zapach ziemi i zgnilizny. Wszedł do środka pierwszy, za nim Kamerling i inni. Zszedł na dół, trzymał przed sobą pochodnie, było kilka drzwi na bokach, lecz on musiał iść cały czas naprzód, aż korytarz się skończy. Był szeroki. Ludzie szli w szeregu. Podłoże zaczęło delikatnie chylić się w górę, stawało się coraz węższe i bardziej strome. Przed nim była jakaś drabina. Wszedł na nią. Górna klapa łatwo się odsunęła. Chwilę się rozejrzał. Już wiedział gdzie jest. Przyszedł bliżej ściany. Widział jak orkowie są już ostrzeliwani przez łuczników a tarany biją w bramę.

Z krzykiem na ustach rzucił się w watahę orków. Za nim biegł Kamerling a za nimi wszyscy. Skierował swoje kroki w stronę taranu, w mgnieniu oka wyciął jeną stronę orków, lecz teraz już nie jest tak łatwo. Minął efekt zaskoczenia, orkowie już powoli wiedzą co się dzieje, lecz nie wiedzą jak to się dzieje. W jego stronę biegło już trzech orków. Jeden wymierzył w niego silny cios, lecz Kerle się odsunął i pozwolił by ork ze swoim ciężarem ciała oparł się na swoim toporze, wtedy szybkim cięciem miecza przeciął mu brzuch. Dla jego miecza ich grube cielsko nie stawiało większych oporów tak jak ich zbroja. Ale reszta miała większe problemy. Kolejny ork zamachnął się w Kerle'go, lecz ten sparował cios swoim mieczem, a włócznią usadowioną na końcu sztandaru przebił go Kamerling. Trzeciego orka Kerle przebił szybkim pchnięciem.

Z murów sypał się deszcz strzał. Orkowie padali na całej szerokości bitwy. Jednak wydawało się, jaby ich cały czas przybywało. Miejsce jednego zabitego miejsce zajmowało dwóch następnych. Kerle stracił orientację i nie wiedział co się wokół niego dzieje. Słyszał niewyraźne okrzyki bólu, cierpienia i puszczanych cięciw.

Jednak znów usłyszał krzyk Kamerlinga, orkowie znów atakują bramę taranem. Wiele osób biegło w ich stronę po drodze zabijając kilku kolejnych potworów, którzy padali jak za dotknięciem magicznej różdżki nie wiedząc co bądź kto ich zabił. Na ich trasie stanęło wielu orków. Kerle sięgnął po róg i zadął weń. Płynął z niego surowy, głośny i płynny dźwięk który zatykał i wprawiał szeregi wroga w obłęd. Koło nich zaczęło zbierać się coraz więcej ludzi. Wszyscy jak jeden mąż biegli na orków przełamując ich szyk i mordując załogę taranu.

Ostatni obrońcy poza murem zostali otoczeni. Kerle zadawał szybkie i moce ziosy, po kazdym zmieniając pozycję. Tańczył na polu bitwy.

Jednak dostrzegł coś, co sprawiło, że serce zaczęło mu mocniej bić. Krew zaczęła pulsować a miecz ciążył jakby był pięciokrotnie cięższy niż w rzeczywistości. To Kamerling został przekłuty orkowym mieczem. Kerle szedł powoli zabijając orków którzy byli w zasięgu jego miecza, lecz nie przejmował się, czy ktoś mu może zrobić krzywdę. Jego przyjaciel był martwy. Nie może tego tak zostawić.

Gdy do niego dotarł uklęknął koło niego, lecz... On cały czas żyje! Kerle rzucił miecz podniósł przyjaciela i z wielkim wysiłkiem szedł w stronę miasta. Okrzyki za nimi krzyczeli, że się wycofują. Lecz on już tego nie dostrzegał. Widział tylko swojego przyjaciela i bramę.

Wokół niego było już ponad tuzin mieczy. Każdy skierowany do jego obrony. Bezpiecznie dotarli do miasta, lecz on tego nie zauważył. Brama została zamknięta.

Na murach zostało tylko 300 ludzi. To go obudziło. Nie wiedział co się dzieje. Podbiegł do nich Dowódca i zaczął mówić.
-Kerle, wycofujemy się. Cywile bezpieczni w murach reszta na statek. Ci chłopcy to ochotnicy. Było ich więcej, ale reszta będzie nam potrzebna.
Zanim zdążył coś odpowiedzieć jacyś ludzie wzięli Kamerlinga na nosze i szybkim marszem zaczęli kierować się w stronę portu. Kerle szedł obok niego.
Statki były już pełne i zaczęły odpływać. Gdy byli już na otwartym morzu było ciemno. Widać było pożogę płonącego miasta. Kerle miał nadzieję, że wszyscy ochotnicy umrą, bo gdyby dostali się do niewoli to było by tylko dla nich gorzej.

Z opamiętania wyrwał go słaby głos Kamerlinga.
- Ja... Umrę, miecz był zatruty... - Złapał mocniej Kerlego za przegub złapał kilka głębokich wdechów i zaczął mówić dalej. - Chciałbym, byś znalazł moją siostrę. Powinna być niedaleko Epire. Prawdopodobnie ten statek nas tam zawiezie. Jest ruda, ma niebeiskie oczy i jest twojego wzrostu. Znajdź ją i chroń. Proszę. - ostanie słowo powiedział z wielkim trudem.
- Oczywiście przyjacielu, zrobię co mogę, jednak nic Ci nie obiecuję. I nie umrzesz. Przeżyjesz. W Epire znajdzie się medyk. On cię uzdrowi zoba...

Kerle przerwał w pół słowa, gdyż jego serce przeszył lodowaty ból strachu. Kamerling już go nie słuchał. On umarł ... Położył swoją dłoń na jego twarzy i palcami zamknął jego powieki.
Na horyzoncie już widać było kontynent .

Previous article:
Rozdział 3 (12 years ago)

Next article:
Rozdział 5 (12 years ago)