Article
Се чувствувате болно кога помислувате дека ова може да биде крајот на вашата љубов.
Последната расправија што ја имав со мојата непреболена љубов, беше крај за нас. Никогаш нема да се помирам со тоа што ги упатив зборовите на тој ден април, 2004-та година. Истиот ден таа загина во сообраќајна несреќа, а јас немав можност да и се извинам, да разјасниме, да се збогувам со неа.
Јас и Оља се запознавме во Скопје, на Скопскиот фестивал 2002-та година, кога имав 20 години. По фестивалот разговарајќи со пријатели, познаници, колеги-заедно со една познаничка се појави една убава девојка која кусо ми рече: „Здраво, јас сум Оља, Биба ми кажа многу пофални зборови за вас!“. Јас се насмевнав, ја прекинав со зборовите: „А зошто ме персира Оља?“ Малку смеа, муабет и слично се разделивме секој по својот пат. Додека си одев накај дома, не можев да престанам да мислам на неа, едноставно девојката ме маѓепса. Иако знаев дека се глупирам,шансите повторно да се видиме се мали.
Утредента некаде околу 16 часот, во кафе барот „Змија“ во ГТЦ, наеднаш неочекувано со три други девојки се појави како „ангел“ – Оља! Целиот се растреперив. Мислам дека тоа беше мојот најсреќен ден во животот. Ги поканив на мојата маса, кај што седев со уште еден колега од радио и седнаа. Разговаравме. Се шалевме. Пиевме тоник и макијато. Остана со мене, ја понудив да ја испратам до дома. Прифати. Разговаравме цел пат до Карпош 3.
Пред да добијам шанса да и кажам што чувствувам, таа ме бакна нежно за образ и ми рече: „Чао Бојан, имав прекрасен ден. Ти благодарам“. Тоа беше како да почувствував електричен шок. Во тој момент бев сам – без девојка (слободен). А ова чувство беше неверојатно. Од тој миг, бевме неразделни. Нашите другари и пријатели често ни велеа дека сме совршен пар!
-Можам да те замислам на твојата величенствена свадба, ми рече мојот другар инаку сега уредник во телевизија, а тогаш заедно работевме во радио. Но, не само тој, тоа што го кажа, туку истото го чувствував и јас.
Наредните година две, нашата љубов почна да се раздлабочува, бевме неразделни.
-Беше петок во април месец (не можам да се сетам за датумот). Знам дека се спремав за на работа за во радио. Тогаш Оља не сакаше да работам таму, било „земјоделско“ радио. „Зошто не одиш во некое друго радио, злато?“ Јас изнервирано и одговорив: „Одам таму каде што ме примија“. Тогаш беше тешко како дете од провинција во Скопје да се сместиш на некоја добра работа, зошто „провинцијалците“ не гледаа поинаку.
Оља студираше на музичката академија и работеше хонорарно во Македонската филхармонија, опера и балет. Откако замина таа, сериозно сфатив дека треба да заминам од радиото, бидејќи за среќа имав две три понуди од други радио станици.
Истиот ден, кога отидов на работа и пратив смс во кој и пишав колку ми недостасува. Вечерта во доцните часови бев премногу уморен од целодневната работа „бидејќи припремавме нова емисија“. И си легнав знаејќи секако утредента ќе се видиме на кафе. Нејзината последна порака која ја видов во мобилниот гласеше: „Злато, јави ми се кога и да завршиш, да те слушнам – те сакам“. Некаде во три часот по полноќ ме разбуди некој звук, сфатив дека се околу мене се тресе. Испаничен станав, отрчав до купатилото и сфатив дека сум сонил само лош сон. Го видов мобилниот дека трепка, ја прочитав пораката од нејзе, но имајќи в предвид дека утре и таа е на работа, не се јавив, туку и пишав само смс. По некои пет до десет минути, ми стигна порака од нејзиниот телефон „Оља спие, а пораки во три сабајле господине не се пишува“. Јас откако ја прочитав пораката страшно се изнервирав и од нервоза почнав да пишувам се и сешто, меѓудругото и „Ок, никогаш повеќе да не си ми се јавила“.
Утредента отидов на работа и на никого не се јавував. Вечерта кога пристигнав дома, го видов мобилниот телефон. Имав околу 50 пропуштени повици и ниту една порака. Скоро сите повици беа од нејзе. Но пак ѓаволот во мене ме натера да не се јавам. Си легнав.
Утредента на работа, како и вообичаено ги разлистував дневните весници и на еден од нив, разлистувајќи го, на претпоследната страница на местото за некролози стоеше сликата на Оља, нејзиното име и презиме, 1981-2004. Наеднаш мислам дека престанав да дишам. Почувствував како се околу мене да се урива. Наеднаш ја изгубив свеста. Наредниот миг кога се освестив се погледнав во огледало. Личев на зомби. Не можев ниту да јадам, ниту да пијам. Дури и водата што сум ја испил, ја исповратив. Бев истоштен, морав да примам инфузија, постојано размислував за Оља. За нејзиниот лик, нејзината бебешка насмевка, како се чувствував кога ме гушкаше…
Се мразев самиот. Сакав да заспијам и никогаш да не се разбудам. Дојдоа сите другари кои разбрале и ми соопштија дека Оља во седум часот сабајлето сама возејќи на патот Скопје-Тетово, облечена во пижами имала тешка сообраќајна несреќа, се превртела со автомобилот, удрила во карпите, каде на лице место починала!!!
Сите ме гушкаа, плачеа, ме тешеа. Испив една рака седативи. Мразев што жив се разбудив. Другарот Зоко, нон стоп ме смируваше и тешеше со зборовите: „Не можеш вака другар. Не можеш вака. Време е да се помириш со судбината. Не можеш да ја вратиш. Не можеш. Смири се и да отидеме да и кажеме збогум на твојата Оља“.
Во 11 часот, МОБ имаше организирано мал комеморативен собир на кој говореа нејзините колеги од факултет и така натаму. Наеднаш до мене дојде мајка и на Оља, госпоѓа Лидија, тогашна директорка на една културна установа. Ме гушна целата уплакана и ми рече: „Да ми се исушат рацете златно мое. Ви ги уништив животите“. Во тој момент не сфатив што ми кажа.
Оља исто така таа вечер, во четири часот утрината станала, го видела мобилниот и сите пораки, видела дека од нејзиниот телефон некој пратил недолични пораки, почнала да се расправаат со мајка и, испила таблети за смирување и по пижами избегала од дома, се качила во автомобилот и се упатила во непознат правец.
После комеморативната средба, утредента од премногу седативи, едвај отидов на погребот на градските гробишта во Бутел и ден денес не се сеќавам на ништо од тоа…
Поминаа осум години, а јас се уште не можам целосно да го прифатам фактот дека мојата Оља засекогаш ја нема. Се уште се мачам себеси, замислувајќи ги последните моменти со нејзе.
Оља! … Сакам да ти кажам дека ти си таа што од корен го промени мојот живот. Кога имав лоши денови, а на моменти и сега, посакувам и јас да завршам во истите карпи. Од тој ден кога замина, еден дел од мене почна да го нема, исто како да замина со тебе. Се надевам дека еден ден ќе се чувствувам подобро. Сигурен сум дека тоа е она што ти би го сакала – Оља! Почивај во мир, ангелу мој.
Почитувани читатели, ова е вистинска приказна од надворешен соработник, кој се реши за прв пат да ја објави јавно.Само поради заштита на идентитетите, имињата на актерите во текстот се променети, а се друго е вистината.
Previous article:
zanimlivosti od mk istorija (14 years ago)
About the game:
USA as a world power? In E-Sim it is possible!
In E-Sim we have a huge, living world, which is a mirror copy of the Earth. Well, maybe not completely mirrored, because the balance of power in this virtual world looks a bit different than in real life. In E-Sim, USA does not have to be a world superpower, It can be efficiently managed as a much smaller country that has entrepreneurial citizens that support it's foundation. Everything depends on the players themselves and how they decide to shape the political map of the game.
Work for the good of your country and see it rise to an empire.
Activities in this game are divided into several modules. First is the economy as a citizen in a country of your choice you must work to earn money, which you will get to spend for example, on food or purchase of weapons which are critical for your progress as a fighter. You will work in either private companies which are owned by players or government companies which are owned by the state. After progressing in the game you will finally get the opportunity to set up your own business and hire other players. If it prospers, we can even change it into a joint-stock company and enter the stock market and get even more money in this way.
In E-Sim, international wars are nothing out of the ordinary.
Become an influential politician.
The second module is a politics. Just like in real life politics in E-Sim are an extremely powerful tool that can be used for your own purposes. From time to time there are elections in the game in which you will not only vote, but also have the ability to run for the head of the party you're in. You can also apply for congress, where once elected you will be given the right to vote on laws proposed by your fellow congress members or your president and propose laws yourself. Voting on laws is important for your country as it can shape the lives of those around you. You can also try to become the head of a given party, and even take part in presidential elections and decide on the shape of the foreign policy of a given state (for example, who to declare war on). Career in politics is obviously not easy and in order to succeed in it, you have to have a good plan and compete for the votes of voters.
You can go bankrupt or become a rich man while playing the stock market.
The international war.
The last and probably the most important module is military. In E-Sim, countries are constantly fighting each other for control over territories which in return grant them access to more valuable raw materials. For this purpose, they form alliances, they fight international wars, but they also have to deal with, for example, uprisings in conquered countries or civil wars, which may explode on their territory. You can also take part in these clashes, although you are also given the opportunity to lead a life as a pacifist who focuses on other activities in the game (for example, running a successful newspaper or selling products).
At the auction you can sell or buy your dream inventory.
E-Sim is a unique browser game. Its creators ensured realistic representation of the mechanisms present in the real world and gave all power to the players who shape the image of the virtual Earth according to their own. So come and join them and help your country achieve its full potential.
Invest, produce and sell - be an entrepreneur in E-Sim.
Take part in numerous events for the E-Sim community.
